Lectura: O portal dos elfos (III)

A min este libro pareceume moi bo. Sentinme moi a gusto cando o acabei. Recoméndollo a Jorge Arias, ao que lle gusta a fantasía e a aventura.

Este libro encantoume, porque me gusta moito a fantasía e o que me transmitiu este libro.

Aquí deixo unha ligazón doutro libro que me gustaría ler do mesmo autor.

Unha Alma Nobre III

Ao final este libro pareceume o mas,para min iste libro é unha forma de expresar como te sentiches cando eras xovene as súas dificultades

que non son moi normales ao largo da súa vida.

Unha cousa que foi un pouco lioso foi o principio que non entendes moi ben quen é Konradin e Hans.

Eun reconmendarialle este libro as persoas que lle parece interesante a historia moderna

Este autor Fred Uhlman ten máis libros como estes: deixovos un enlace donde podedes ver non só os seus libros se non máis inforción súa.

Os Papalaguis (3)

Xa rematei o libro, estuvo moi ben pero como so falaba dunha cousa acabou por aburrirme

e case non o acabo.

A verdade e que so gustoume ao principio, así que non sabería decir a que tipo de

persoa xuxerirselo. Aun así, o recomendo a toda persoa con forza de voluntade para

acabalo.

O Regreso De Sherlock Holmes (III)

Xa acabei este libro e a min este libro gustoume moito porque os misterios as intrigas de Holmes daballe mais encanto ao libro.

O que menos me gustou do libro foi a morte de Moriarty porque sen o maior enemigo de Holmes o libro perdía interés.

A min este libro me intrigou moito e esa é unha das causas de que o libro me enganchanse tan rápido.

Este libro se o recomendaría a xente que lle guste moito o misterio e a intriga e os libros un pouco longuiño.

Vou a daros exemplos de mais libros de Arthur Conan Doyle sobre Sherlock Holmes:
· Estudio en escarlata
· El signo de los cuatro
· Las aventuras de Sherlock Holmes
· Las Memorias de Sherlock Holmes

Ratas en Manhattan

Por agora estame a gustar este libro, porque parece moi interesante ver como é a vida dun galego cando inmigra.

Os protagonistas deste relato, que é Alcibiades que è o galego.
A súa compañeira Ramona que é dominicana.
O seu fillo un neno de so tres anos que non se di o seu nome.
James Herow no era un bo estudante pero si un bo estratego.


O escritor ponnos diante dos ollos duns personaxes que sobreviven a inmigración sacando a vista o peor da condición humana.

En conxunto, os dezaoito relatos conforman unha boa crónica do lado escuro da emigración. Nin os triunfadores o son realmente.

Este libro é moi bo porque os personaxes están ben inventados.

Unha Alma Nobre II

Agora,neste segund post voubos contar como son os personaxes e como me parece que

se comportan.

Personaxes principais:

Hans: es un xudeu que era moi intelixente que sempre sobresaía na clase,gústame moito este persoaxe porque é moi humilde´

Konradin: es un nazi que ao largo dos 15-17 anos foi coñecendose con Hans,pero os seus paisnon queren que sea amigo dun xudeu

Este libro trata sobre a historia de dous personaxes que se ven separados polas súas creenzas.

Neste libro Konradin escribe unha carta a Hans para perdirlle perdón pola marxinación que lle fai Konradin a Hans.Konradin volvese máis nazi que antes e comeza a tratar a Hans e a odiarlo,cando xa vano executar se arrepinte do que fixo e escribe a carta de perdón

UNHA ALMA NOBRE (II)

Eu xa lin o libro hai tempo. Non é dificil de ler, pero é para quen lle guste a guerra.

As personaxes deste libro son: Hans e Konradin. Hans é soldado de terra.
Konradin é cabo de infantería (tanques) e morre executado polos nazis.

Este libro trata sobre a II Guerra Mundial, a que se librou contra Hitler. Konradin morre, mentres que Hans sobrevive.

Este libro gustoume moito porque vai sobre a guerra. O que máis me impresionou foi  o que se conta que fan no campo de exterminio.

Lectura: Diario dun xove maniático (3)

O libro non puido rematar mellor. Ao final a Pete non lle fixo falta pedirlle saír a Cilla. Foi ela a que lle pedíu saír, ademais en ANINOVO!!! Xa no pub, cando estaban bailando, Cilla bicouno pero non dixo que máis pasara... Non estivo mal o libro.

O único que encontrei dos autores deste libro, que son Aidan Macfarlane e Ann McPherson, é que gañaron o premio da Literatura Informativa polo libro que lin. Isto é o que escribiron:

• Diario dun xove maniático,1987

• Eu tamen son maniática,1889

• Eu e os meus colegas,1991

O libro recoméndoo ás persoas que queiran saber cousas da adolescencia ou que prefiran ler un libro en forma de diario, contado por días o que lle vai pasando, en vez de ler a historia toda seguida. Tamén é bo para os que non teñan présa por ler o final.

Agora o libro que me gustaria ler é Eu tamen son maniática porque como lin este, pois quero saber a historia pero contada pola súa irmá, que ten moi boa pinta.

Lecturas: Noite de voraces sombras (II)

O libro que estou a ler na terceira avaliación, Noite de voraces sombras, estame a gustar moito. É moi interesante e engánchante cando o estás a ler e, ás veces ,non podes para ata que remata o capítulo.

Respecto á personaxe principal, chamada Sara, é unha moza duns dezaseis anos e conta o que lle está a pasar nunhas vacacións de verán.

A súa nai é a persoa que lle explicará moitas cousas nestas vacacións, aínda que xa llas debería ter contado moitísimo antes. A nai é unha escritora fantástica.

O seu pai, profesor e afeccionado á lectura, tamén era escritor, pero ó final deuse conta de que era mellor lector que escritor.

Moncho, o tío de Sara, que xa está morto, xoga un importante papel nesta historia.

Tamén hai outra Sara na historia, a moza de Moncho, coa que pasarán cousas que Sara, a sobriña do tío Moncho, descubrirá lendo cartas do pasado.

E, por último, aparece a avoa de Sara. Morreu, pero ela tiña o cuarto do tío Moncho sempre pechado e, ó morrer, a nai de Sara díxolle que a partir de agora este sería o seu cuarto.

Estou case por rematar o libro e non sei cal será o final. Xa volo direi no seguinte post. Teño varias ideas de como pode acabar.

O ABRENTE É UN DESATINO (3)

Xa rematei O Abrente é un Desatino, e gustoume moito pero o final me estrañou porque remata coa morte dos pais dun dos protagonistas, sen eu saber quen os matou, e eso e o que menos me gustou do libro.

O que máis me gustou deste libro foi cando os protagonistas empezaron a fuxir despois dunha liorta.

En este libro non me sentín indentificado cos personaxes en ningún momento.

Recomendaríallo as persoas que lles gustan os relatos curtos, con moita acción.

O autor e Xerardo Méndez, non e un escritor moi coñecido pero escribiu algunhas obras coma:

• O cazador, 1991.
• O abrente é un desatino, 1993.
• As horas que nos quedan, 1996.
• Que cara trae o día, 2010.

Lectura: Normal, Diferente (III)

Xa rematei o libro e vouvos dicir que cousas se me pasaron pola cabeza ao lelo.

Aquí estou eu, lendo Normal,
 Diferente

O libro que lin este trimestre titúlase: Normal, Diferente e polo que lon na contraportada xa me pareceu bastante intrigante. Este libro gustoume moito porque reflexa como a unha nena todo o que lle parece normal, para o resto e totalmente diferente. Ao principio, este libro fíxome creer que Vera, a protagonista, é unha nena un pouco aislada, pero en realidade é todo o contrario.

Este libro creoume o sentimento de pena, emoción por saber que pasaría despois e medo a que os problemas que ten a protagonista e Jan pasáranme a min na realidade, porque se me pasasen quedaría moi deprimido e daríame vergoña vir ao instituto. E agora que rematei o libro, para min non habería outro final diferente ao que lle puxeron, tal e como eu o prevera.

Normal, Diferente recomédosello a aquelas persoas que lles gustou unha persoa e de súpeto decátanse de que é tan impactante a nova noticia, que se quedan sen palabras; e que tamén ás persoas que se informan moito da vida dos demais.

Kristina Dunker, a autora, tamén escribiu máis libros como por exemplo:

• "La Bella Durmiente besos" 
• "Tormenta de Verano" 
• "El dolor en el amor" 
• "Propio de la Ciudad" 
• "Día decisivo" 
• "Vértigo" 

E destes títulos de libros que escollín, o que mellor pinta me ten é o de "Día decisivo", porque no título xa ten a intriga de que vai ser o día decisivo.

III post: Chatarra

O libro acaba un pouco en seco, é dicir, non explica moi ben o que pasou ao final.

Gústanme as partes que pasa con Franz, o seu amigo que vive no cemiterio de coches. Son as partes máis interesantes, porque o resto é cando está na escola ou no campamento de verán.

Trata dun neno de catorce anos que vive cos seus pais e a súa irmá. Non ten moitos amigos e ten unha vida moi simple. Por iso, ocupa o seu rato libre no cemiterio de coches, co vello Most, que é o que coida do cemiterio, e con Franz o seu amigo que vive nun estupendo Cadillac vermello.

O libro non está mal, pero non me sorprendeu moito, a verdade. Gustoume, pero esperábame algo máis emocionante do que é.

O autor, é Roland Limacher, non é moi coñecido, no primeiro post xa puxen un enlace a unha páxina que atopei, pero non está moi ben, e que non encontrei outra mellor.

3º post: Chatarra

Xa rematei o libro e gustoume moito, máis ben polo principio, porque ao final non rematou coma outros libros, que che dan unha sorpresa. Este libro rematou de repente, sen explicar que pasou despois de que chegara a casa o personaxe despois da súa escapada.

A parte do libro que máis me gustou foi cando Franz e máis Xil amañaron ó Cadillac e foron dar unha volta nel. Despois, pillounos o seu profesor e díxollo a policía. A parte que menos me gustou foi a do campamento de verán que non explicaba nada, só o típico dos campamentos de verán(xogos, comida, durmir e aburrirse) .

Este libro fíxome sentirme coma o personaxe e adentreime moito na historia.

O libro Chatarra recomendaríallo as persoas que estean comezando a ler e non lles guste ler un libro groso. Tamén llo recomendo á xente que non lle guste ler sorpresas no medio da lectura nin ó final.

Non coñezo máis libros deste autor porque escribe en alemán e paréceme que non é moi coñecido. O busco en internet e non aparece case nada del, nin sequera un premio.

Post 3: Quérote.

Quérote é un libro que para min foi moi bonito e gustoume moito, pero o final pode que sexa algo triste, xa que a protagonista 'Sabela' tiña un problema, algo que a todos no vai pasar na vida, sufriu por amor, por un rapaz 'Ancor' que é o irmán da súa mellor amiga 'Ainoa'.

Sabela non lle quería contar nada a Ainoa, xa que o rapaz do que estaba namorada era do seu irmán, e a ela o mellor non lle parecía ben. Sabela coñecía a Ancor desde facía moitos anos, pero hasta fai unhas poucas semáns non sentía nada por el, a cousa cambiou cando se fixou ben nel. Cambiara moito, tanto na súa forma física como na personalidade.

A causa do problema polo que pasou Sabela non o vou contar, xa que se o queredes saber, tedes que ler o libro antes.

Eu recomendaría este libro ás persoas que lles guste ler sobre algo de amor e sobre a vida dunha adolescente.

A autora 'Ursula Heinze' escribiu máis libros, como :

• Sempre Cristina.
• A casa abandona.
• A nena de ouro.

O Regreso De Sherlock Holmes (II)

Este libro gustame moito porque e moi interesante e misterioso ademais este libro está dividido en historias:

A casa vacía"
"O constructor de Norwood"
Os bailarines "
"O ciclista solitario"
"O colexio Priory"
Peter o negro"
"Charles Augustus Milverton"
"Os seis napoleones"
"Os tres estudiantes"
"As gafas de ouro"
"Os tres cuartos desaparecido"
"A granxa Abbey"
"A segunda mancha"

O personaxe principal e como sempre Sherlock Holmes e o seu compañeiro Watson, tamén está Lestrade o inspector de Scotland Yard.

O Constructor de Norwood é a miña historia favorita que comeza en un dia de verano no que Holmes pidiu unha entrevista a Hector McFarlane, sospeitoso do asasinato del constructor Jonas Oldacre na localidad de Norwood. Durante a entrevista, se presenta o inspector Lestrade, conocido de Holmes, que detén a McFarlane. Despois Mcfarlane le explica a Holmes que Oldacre era amigo da súa familia pero agora estaban confrontados. Pero un dia Oldacre foi a súa oficina a pedirlle un testamento en el que deixaba a Mcfarlane toda a súa fortuna. A continuación Holmes estuvo investigando na casa de Mcfarlane e encontrou probas nunha marca que fixo. Entón le dixo a Lestrade que collese aos tres hombres coa voz máis potente que tivese. Entón Holmes lles dixo que gritasen con todas as suas forzas,lume e cando o fixeron viño un home que era sorprendentemente Oldacre e este dixo que era una broma. Despois claramente o encerraron, e liberaron a Mcfarlane.

Lectura: ¡Maldito D.N.I.! (III)

En xeral, o libro ¡Maldito D.N.I.! pareceume interesante pola súa orixinalidade. Divertínme moito lendo as cousas que lle pasan a unha persoa que se fai pasar por morto. Ás veces sentín moita intriga por ver como ían rematar cada unha das peripecias que lle pasaban ao protagonista. Outras dábanme moita pena a muller de Olimpio porque non podía dicir nin ao seus propios fillos que o seu pai non estaba morto.

A única cousa que non me gustou do libro foi a forma na que remata xa que quedei con algunhas dúbidas, como por exemplo, que o padriño de Olimpio déixalle unha herdanza que este non pode cobrar xa que se lle dá por morto. O libro di que Olimpio é descuberto pero non nos conta se ao final recibe esta herdanza.

Eu recomendaría este libro á xente que lle guste ler historias divertidas e de intriga ó mesmo tempo.

Outro libro que ten moi boa pinta deste autor é A fraga misteriosa. Se interésache, déixote máis información neste enlace.

Cartas de inverno (III)

Aquí amósovos unha foto miña,
lendo Cartas de inverno.

Xa rematei o libro, e gustaríame expresarvos, neste post, todos os sentimentos que me foron xurdindo durante a lectura.

É un libro, que xa só pola portada, dache intriga e moita impresión. Tiven bastante medo en moitas ocasións, e xa entón, fixéronme estar intranquila ata na miña propia casa. Ás veces, o corazón latexábame con moita rapidez. Eran aqueles intres nos que as personaxes iban vivir unha situación enmeigada, ou simplemente, imaxinábame que o que estaba lendo, iso que tanto me inquietaba, poidéseme ocorrer a min. Aínda que eso si, o libro, non o soltaba de diante, quería saber como remataba, e non podía soportar a intriga e o desacougo que me estaba a dar.

Agora que xa lin o final, paréceme que lle falta algo, que quedou algo por dicir que non se comentou. Cousas, como o que verdadeiramente lle sucedeu a Adrián debaixo da súa casa, que por exemplo, non nolo conta. Paréceme que quería dar esa impresión de intriga.

Quero recomendar este libro, non só a aquela xente que lle encante o misterio, porque eu non me recoñezo como unha dela, senón tamén a todas aquelas persoas que lles custe un pouco ler, ou que non poidan dicir dunha lectura o que sentiron de verdade.

E para rematar, achegareivos o título doutro libro de Agustín Fernandez Paz, chamado, Aire negro, que polo título, paréceme interesante

Lecturas Contos de detectives.Os rivais de Sherlock Holmes III

O libro que escollín nesta avaliación foi o que máis me gustou do curso porque contén oito relatos diferentes que teñen en común o seu ambiente de misterio e intriga. En todas as historias sentinme moi sorprendida co desenlace e parecíame incrible como os investigadores conseguían resolver os casos.

Recomendaría este libro a calquera persoa á que lle guste a intriga e non lle importe estar en tensión ata o final.

No libro hai un relato de Arthur Conan Doyle, creador do famoso detective Sherlock Holmes, que aparece en novelas como As aventuras de Sherlock Holmes ou As memorias de Sherlock Holmes, que recomendo a todos o seguidores da novela policiaca. Tamén recomendo O can dos Baskerville e Estudio en Escarlata.

As flores radiactivas (III)

Valoración persoal:

O que máis me gustou deste libro é que mezcla un capítulo da historia con outro do diario de Alba, onde escribe todo o que pensa. Esto fai máis divertido o libro.


Polo título eu pensei que sería máis interesante do que foi en realidade.
O recomendo á xente que lle guste a ciencia e a natureza.


É unha historia imaxinaria que podería ser real.



Outro título do autor:

Gustaríame ler Cartas de inverno que é outro libro de Agustín Fernández Paz.

As flores radiactivas (II)

Polo de agora estame gustando aunque nalgunhas partes vólvese un pouco aburrido de ler.
Estes son os personaxes:

Protagonista:
Alba: é unha nena bastante tozuda que non para ata que consegue o que quere, aunque é un pouco como eu porque lle gusta vivir aventuras cos seus amigos. Está namorada do seu millor amigo chamado Xabier. Aquí poñemos un exemplo da súa tozudez: "mañá é o día no que o meu irmán e os outros saen para a Fosa Atlántica; e eu vou ir con eles.

Personaxes secundarios:
Xabier: é un rapaz moi tranquilo ao que lle gusta moito pescar. Tamén parece que lle gusta Alba. É un personaxe interesante e misterioso.
Lois: é o irmán maior de Alba e pertence a un grupo ecoloxista de Galicia. Vivirá xunto a Alba unha gran aventura no mar. Tómase moi en serio o seu traballo.
Xeneral Mc Logan: é o xefe do Alto Mando da OTAN e o que manda investigar as flores. Quere destruir as flores porque o seu obxectivo é manter o espíritu militar e que non triúnfen os pacifistas.
A tripulación do Firrete: Amador, Tito, Manuel Lobón, Eladio, Andrés, Fuco, Pedro e Chema.
Polo de agora, Alba e os demais do Firrete están intentando resolver o misterio da Fosa Atlántica aunque descoñecen moitos datos. Por outra parte, o Xeneral McLogan e os membros da OTAN tamén estan buscando explicacións das flores.
É unha expedición a dous bandos.

Aínda que non terminei o libro imaxino que rematarán resolviendo o misterio e que deixará de ser un segredo. Este libro faise moi pesado a veces, pero de vez en cando faise máis divertido porque ten fotografías e recortes da prensa.